Egiten duguna ez da muturrekoa, ia ez da euskalduna eta nekez da musika.

Beraz, gure helburua EZ da norbaitek “eszena” edo antzeko zerbait bezala (gaizki) definitu zezakeenaren ikuspegia ematea, eta horrexegatik erabiltzen dugu izen hori, iseka modura, mitifikatu ordez desmitifikatu nahian.

Helburu nagusia ez da zentralizatzea, foro bat sortzea baizik, aldakorra, behin-behinekoa, aldi baterakoa, egiten dugun lanari buruzko debatea, eztabaida eta zalantza sortzeko gauza izango dena.

"Txipiroiak saltsan, porrusalda, txakolina, txistorra, lukainkak, Idiazabalgo gasna ta eltzaurrak, idi txuleta, sagardoa, bakailaoa pil-pilean, Tolosako babarrunak, zikiro jatea, odolkiak, angulak, Gernikako piperrak, perretxikoak, Getariko antxoak, kokotxak, mamia, taloak, bixigua eta marmitakoa. Sukaldeko su, sualdeko soinu. John Cagek sukaldeko 27 soinu biltzerakoan hasitakoa bukatzeko ariketa da honakoa, non eta euskal sukaldean. Nahi baduk/n arzak ta nahi ez baduk/n ere bai".

No es lo mismo ver que recorrer. Para estar en un lugar tienes que recorrerlo, esa es mi opinión. Pero, ¿cómo cuentas ese recorrido? Esa forma de conocer el espacio mediada por un tiempo es una cuestión que me interesa especialmente. Me interesa la dificultad para explicar eso que sucede en los lugares, lo que se queda en ellos pero que realmente ha sucedido y por eso ya no está. O sí está, en algún sentido, pero no se ve, tal y como estamos acostumbrados a ver el espacio, a que se nos represente el espacio. En esta forma de representación de la que me ocupo, busco una forma de mostrar el tiempo, las capas que el tiempo ha dejado en los lugares.
(...)

"Sebastian bat bada zeruan, Donostia bat bakarra munduan". Berezitasunaren eta beste inork ez daukana daukagula adieraztearen beharra. Bat eta bakarra gara, eta kitto. Donostiak, eta Donostiak bakar-bakarrik dauzka Haizearen orrazia, Kontxa, Erreala, Igeldoko parkea… Eta, soinu bidez erretratu bat egin beharko bagenu, zein soinu du Donostiak, bat eta bakarra, ez zeruan eta ez beste inon ere, ez dagoena?